Je kunt je eigen leven niet helder zien terwijl je er middenin zit. Je zult je problemen simpelweg niet opnieuw kunnen beoordelen zolang je er middenin zit. Je hebt afstand nodig, echte en psychologische afstand. Afstand van je oude, vertrouwde zelf. De omgeving waarin je je nu bevindt, zit vol triggers die je regelrecht terugtrekken in oude denkpatronen. De keuken waar je die ruzie had. De rit naar je werk waarop je de verveling voelt. De sportschool waar je in de spiegel kijkt en de jaren voelt.
Er zijn eigenlijk goed te begrijpen psychologische redenen waarom een verandering van omgeving een verandering van perspectief teweegbrengt. Als je vertrouwde signalen wegneemt, word je gedwongen weer na te denken over basale dingen — wat je eet, hoe je ergens komt, wie deze mensen zijn. Je zult oude aannames opnieuw moeten onderzoeken in plaats van ze klakkeloos te hergebruiken. Wat je ook de kans geeft om van perspectief te veranderen, is simpelweg afstand zelf, in tijd of in ruimte. Van een afstand beginnen dezelfde dingen er kleiner en algemener uit te zien: je gaat de patronen zien, niet de incidenten.
Bovendien is die veranderde omgeving vooral effectief als hij sterk afwijkt van onze gebruikelijke omgeving: een natuurlijkere omgeving dan onze kantoren en steden. Je zou waarschijnlijk een kleine bibliotheek kunnen vullen met boeken over het terug-naar-de-natuur-argument, en ik weet vrij zeker dat je dat allemaal al eens hebt gehoord. Ik weet ook vrij zeker dat je dit zelf ooit hebt ervaren, al was het maar tijdens een wandeling in het park. Ik beperk me hier tot de mededeling dat onze hersenen niet zijn geëvolueerd om te functioneren in een drukke, informatiedichte, overprikkelende kunstmatige omgeving, en dat leven in zo’n omgeving onvermijdelijk tot serieuze problemen leidt. Kortom, je zou waarschijnlijk wel wat rustige natuur kunnen gebruiken, en ik denk niet dat ik je daarvan hoef te overtuigen.
In je oude omgeving weten mensen wie en wat je bent, en ze dwingen je in die rol. Je hebt die identiteit geaccepteerd, en het voelt alsof het jezelf IS. Maar dat is niet zo. Het is gewoon een rol die je speelt in een bepaalde omgeving. Natuurlijk heb je een persoonlijkheid, daar komen we later op terug. Maar met die persoonlijkheid kun je heel veel verschillende rollen spelen. Als je, laten we zeggen, in China geboren was, met jouw persoonlijkheid, zou je dan zijn wat je nu bent? Ik denk het niet.